چهار شنبه سوريست

 قرارمي شود همگي خانوادگي برويم

 وقتي مي رسيم همه جا سرخ است

 اتش و گرما جنگ مي كنند با زمستان پير درمانده

 به سمت شراره هاي سرخ اتش مردمان اخر سال مي رويم

  معصومانه دستم را مي كشي :

 ميلاد نگاه كن...عجب اتشي

  به چشمانت نگاه مي كنم و مي گويم :

 عجب اتش تندي

 و تو باز با همان نگاه هميشگي هميشه تازه ات در دلم اتش مي سوزاني

 بانوي شراره هاي جاوداني

 با مادرت تلفني صحبت مي كنم

 مي گويد : از اشناييتان برايم بگو

 مي گويم : چه فرقي دارد همه داستان هاي عاشقانه از يكجا شروع مي شوند

 مي گويد : مي خواهم بشنوم

 و من سراينده دوباره ليلي و مجنون ميشوم

جمعه :

مي پرسم : چه شد؟

مي گويي : نمي دانم...فكرم تعطيل است.

ومن در دفتر ذهنم اينگونه مي نويسم :

جمعه ها همه چيز تعطيل است.

پنج شنبه :

مي گويي : حرفهايت كمي ارامشان كرده

مي گويم : كاش كسي هم مرا ارام كند

مي گويي : لبخندي بزن...همه غمها خواهند رفت

لبانم چين مي خورند...و به جاي لبخند صداي قهقه ام فضا را پر مي كند.

چهارشنبه :

مادرم زنگ مي زند.

جوابشان منفي بود.

يك لحظه به پايان فكر مي كنم....

اينبار تصور محال هم براي محالست

گوشي را بر مي دارم

شماره تلفنتان چند بود؟

سه شنبه :

ميهمان داريد.

مادرت را تا دم در ماشين مي كشيم.

ميترسد.

حرف مي زنم .

بحث مي كني .

 مادرت هنوز بي تاب است .

سر نوشت من و تو در دست زني است كه ديروز استخاره كرده

مادرت مي گويد : بد امد

ارام مي گويم : هر چه خواست خدا باشد

ماشين مي لرزد.

حال پسر داييت خوب نيست.

سرعت.

چراغ قرمز.

ترمز.

بوق

به بيمارستان ميرسيم.

هر كس به گوشه اي مي دود.

مادرت به برادرزاده اش فكر مي كند..تو به من...من به استخاره

عجب تسلسل ديوانه واري

دو شنبه :

با من به در خانه مان مي ايي.

كوچه عطر اگين ميشود.

پدرم مي گويد بوي بهار مي ايد

مادر جواب مي دهد نه بوي باران است

و من انروز نمي دانستم  باران و بهار نامهاي ديگر تو هستند

يك شنبه :

تلفن مي زني .

گوشي را بر مي دارم.

سلام

سلام

زنگ زده ام كه بپرسم ده تا كافيست ؟

مي گويم :

از چند تا ؟

مي گويي :

مگر از ده بيشتر بلديم بشماريم ؟

ساكت مي شوم .

سكوت يعني اغاز بارش...

شنبه :

در چايخانه تنهاييم.

پكي سر سرانه به قليان مي زنم .

نگاهت مي كنم .

ارام زمزمه مي كنم :

با من ازدواج...

باد مي وزد و خاكسترها بر روي لباست نقش مي بندند .

از جايمان بلند مي شويم .

امروز اسمان خاكستريست .

جمعه :

مي گويي باز هم ؟

مي گويم رسم جمعه دلگيريست .

مي گويي قانون مان تكرار نبود

و ارام ارام مي باري .

پنج شنبه :

ناهار را با هم مي خوريم .

تو به فكر زياد خوردنت هستي من به فكر غذاي دست نخورده اي كه به سطل واريز مي شود.

صورتحساب را بي خيال...

چهار شنبه :

حرف مي زنيم .

تاريخ تولدت يادم رفته .

با هزار ترفند سعي مي كنم از تو بپرسم .

اما نگاهم بالاخره مرا لو مي دهد .

اي داد از دست اين چشمان كوكي .

سه شنبه :

اولين نامه عاشقانه ي فرياد اميزت خلق مي شود .

مي نويسي :

"هر انچه كه مي خواهي بكن

اما مرا همانگونه كه هستم به دلت ميهمان باش"

ميخوانم و مي گو يم :

به چشم و به خط خودم باز مي گردم .

اينجا چقدر هوا شرجيست .

دوشنبه :

سعي مي كنم تو را شبيه خود سازم .

من شايد بد ساخته شده باشم بانو اما دو تا بد بهتر از يكييست

يك شنبه :

روي يك خط راه مي رويم اما خطمان جداست .

مي خواهم بيايم روي خط تو اما ظاهرا تابلوي گردش ممنوع را نديده ام .

تصادف مي كنيم .

براي اولين بار صداي تصادفمان همه را متوجه مي كند .

آرام باش بانو...

شنبه :

نقطه سر خط .

يك هفته گذشت .

هفته گرد آشناييمان را جشن مي گيريم .

من با شاخه گل سرخ مي ايم تو با كوله باري از ناگفته ها...

جمعه :

دلتنگم .

دلتنگي .

هواي شرجي تمام شده .

اما چشمانم شرجيست .

پنج شنبه :

هنوز يك هفته نگذشته ولي شايد پنج تا براي دوست داشتن كم نباشد

ميگويي و ميخنديم .

چهار شنبه :

باران مي ايد.

در دست هم راه مي رويم .

كوچه ها خالي ...خيابانها ساكت

بر روي نيمكت پارك كتاب فارسي دوم دبستاني در زير باران جا مانده .

نگاهش مي كنيم .

كسي نيست اما.

من و تو به هر دو به تصميم كبري مي انديشيم.

سه شنبه :

تلفن...حرف...ساده...مثل هر روز آرامي.

آيا آرام خواهي ماند ؟